A.K. Blakemore to poetka, autorka dwóch tomów poezji, z których jeden został uhonorowany nagrodą Ledbury Forte 2019 za najlepszy tomik poetycki. Jest także tłumaczką zbioru poezji syczuańskiej autorki Yu Yoyo. Jej wiersze i krótkie utwory prozatorskie były szeroko publikowane i antologizowane m.in. w „The London Review of Books”, „Poetry”, „Poetry Review” i „The White Review”. Prozatorsko zadebiutowała książką Wiedźmy z Manningtree, za którą otrzymała Desmond Elliott Prize.

Francja, rok 1798. W ponurym szpitalu w Wersalu młoda zakonnica czuwa przy umierającym pacjencie – człowieku tak wychudzonym i wyniszczonym, że jego rozdęty brzuch wydaje się nierealny. Mówią, że zjadł złoty widelec, który teraz go zabija. Ale to dopiero początek jego przerażającej legendy. Tak zaczyna się opowieść o Tarrare – wiejskim chłopcu o łagodnym sercu i niezwykłym apetycie, który w czasach Rewolucji Francuskiej przemienia się w postać budzącą grozę i współczucie. Odrzucony przez społeczeństwo, porzuca dziecięcą niewinność i zostaje pochłonięty przez nieposkromiony głód – nie tylko fizyczny, ale i egzystencjalny. Zjada jedzenie, przedmioty, zwierzęta, a nawet… krążą pogłoski, że także dziecko. Żarłok to literacko dopracowana, mroczna i poruszająca powieść historyczna, która rekonstruuje życie Wielkiego Tarrare’a, znanego z kart XVIII-wiecznych kronik jako „Obżartuch z Lyonu”. Blakemore z poetycką czułością i brutalnym realizmem opowiada o ciele i duszy w stanie ciągłego łaknienia, o przemocy, miłości, odrzuceniu i przetrwaniu. To książka o głodzie – tym dosłownym i tym symbolicznym – który może uczynić z człowieka monstrum, ale też ofiarę. Po nagradzanych Wiedźmach z Manningtree A.K. Blakemore powraca z powieścią, która prowokuje, uwodzi i nie daje o sobie zapomnieć. Żarłok to hołd dla tych, których historia zepchnęła na margines – i brutalna przypowieść o tym, co się dzieje, gdy świat odwraca wzrok. Dla fanów Hilary Mantel, Patricka Süskinda, Ottessy Moshfegh i literatury, która nie boi się pytać o granice człowieczeństwa.